क.एको पण्डितो आसी। तस्स तिणि
पुत्ता आसुं। तेसु एको पुत्तो मन्दमति। एकदा पण्डितो तं अव्हयति अवदि “
आपणं गन्तवा पञ्च नारिकेळफलानि च आनेतु। तदत्थं एकं सूतं एक कूपियो च नयतु” ति। मन्दमति आपणं गन्त्वा वुत्वा “पञ्च
सूतान बारस कूपी, एकं नारिकेळफलं, एकं कदलीफलं च ददातु”
ति आपणिको तत्थ एव दत्वा।
ख.विस्सनाथस्स गेहे बहू जना सन्ति।
तस्स एको सहोदरो वित्तकोसे काय्यं करोति। एका सहोदरी अज्झापिका। दुवे सहोदरा
यन्तागारे काय्यं करोन्ती। दुवे सहोदरे पत्तालये काय्यं करोन्ती। एको सहोदरो
विज्झालयं गच्छति। तस्स् दुवे पुत्ता महाविज्झालयं गच्छन्ति।दुवे पुत्ता पञ्चं
कक्खं पठन्ति। तस्स गेहे एका कम्मकरी काय्यं करोति।
ग. एकदा समये एको काको पिपासितो इतो ततो भमनं करोति किन्तु जलं न पाप्नोति। उय्यानं गत्वा अरञ्ञो पि गत्वा पस्सति किन्तु जलं न पस्सति। सो एको रुक्खो उपरि सन्तं भूत्वा तिट्ठति। तदा एको घटं पस्सति। घटे किञ्चि नूनं जलं अत्थि। तस्स मने विचारं आगता यतो सिलाखण्डं आनेत्वा यदि घटे थापेति तरहि अहं जलं पितुं सक्कोमि। सीघं गत्वा सिलाखण्डं आनेत्वा घटे थापेति। तरहि जलं उपरि आगता, सो काको जलं पीत्वा पसन्नचित्ता अभवि।
कोई टिप्पणी नहीं:
एक टिप्पणी भेजें