मैत्रेय बुद्ध की वन्दना
कमलासन कमलापति पमथाधिप वजिराए
युधदानव मनुजोरग भुजगासन पतिनं।
मकुटाहित मनिदीधिति भमरावलि भजितंए
पणमाष्महं अनघं मुनि चरणामल कमलं॥
कमलालय सदिष्सङ्कित कलमङ्गल रुचिरंए
जुतिरञ्जितं अभिनिज्जित सुभकञ्चन नलिनं।
जनिता चिर समये निज पितु भूपति नमितंए
पणमाष्महं अनघं मुनि चरणामल कमलं॥
सरणागत रजनीपति दिनसेखर नमितंए
भजिताखिल जनपावनं अभिकङ्खित सुखदं।
वसुधातल सयमुग्गत सरसीरुह महितंए
पणमाष्महं अनघं मुनि चरणामल कमलं॥
दिरदासन तरुपन्तिक घटितासनं अभयंए
विजयासन समधिट्ठित चतुरङ्गिक विरियं।
धरमानक सुरियेहनि विजितन्तक धजिनिंए
पणमाष्महं अभिपातित नमुचिद्धज विभवं॥
सदयोदित पियभारति विजितन्तक समरंए
दसपारमि बलकम्पित सधराधर धरनिं।
गिरिमेखल वरवारन सिरसानत चरणंए
पणमाष्महं अभिनन्दित सनरामर भुवनं॥
निखिलासव विगमेष्नतिविमलीकत हदयंए
तदनन्तर विदिताखिल मतिगोचर विसयं।
विसयीकत भुवनत्तयं अतिलोकिय चरितंए
पणमाष्महं अपराजितं अरहं मुनिं असमं॥
मुदुभारति मधुपासित नलिनोपम वदनंए
रुचिरायत नलिनीदल निभ लोचन युगलं।
उदयोदित रविमण्डल जलितामल निटिलंए
पणमाष्मह अकुतोभयं अनघं मुनि पमुखं॥
असितम्बुद रुचिकुञ्चित मुदु कुन्तल ललितंए
भुवनोदर विततामित जुतिसञ्चय जलितं।
मदमोदित दिरदोपम गतिविब्भम रुचिरंए
पणमाष्महं अमतन्दद मुनिपुङ्गवं असमं॥
करुणारस परिभावित सवणामत वचनंए
विरुदावलि सतघोसित यसपूरित भुवनं।
सुमनोहर वरलक्खण सिरिसञ्चय सदनंए
पणमाष्महं उदितामल ससिमण्डल वदनं॥
विनयारह जनमानस कुमुदाकर ससिनंए
तसिनापग परिसोसन सतदीधिति तुलितं।
तमनासव मुनिसेवितं अपलोकित सुखदंए
पणमाष्महं अनिकेतनं अखिलागति विगतं॥
सहिताखिल भयभेरवं अभयागत सरनंए
अजरामर सुखदायकं अनिराकत करुणं।
तमुपासक जनसेवित सुपतिट्ठित चरणंए
पणमाष्महं अहितापहं अनघुत्तम चरणं॥
करुणामत रसपुरित वीमलाखिल हदयंए
विहितामित जनताहितं अनुकम्पित भुवनं।
भुवने सुतं अवनीपति सत सेवित चरणंए
पणमाष्महं अनघं मुनिं अघनासन चतुरं॥
अरतीरति परिपीलित यतिमानस दमनंए
निजसासन विनिवारित पुथुतित्थिय समणं।
परवादिक जनताकत परिभासित खमनंए
पणमाष्महं अतिदेवत वर गोतम समणं॥
सरणागत भयनासन वजिरालय पणिभंए
भवसागर पतितामित जनतारन निरतं।
सिरसावहं अमलञ्जलि पुटपङ्कज मकुलंए
पणमाष्महं अखिललाय विगतं मुनिं अतुलं॥
विमलीकत जनमानस विगतासव भगवंए
भवपारग विभवामत सुखदायक सततं।
परमादर गरुगारव विनतं जिन पयतंए
पदपङ्कज रजसा मम समलङ्कुरु सिरसं॥
पवनाहत दुमपल्लवं इव नारत चपलंए
भवलालस मलिनीकतं अजितिन्द्रिय निवहं।
चिर सञ्चित दुरिताहतं अनिवारित तिमिसंए
विमलीकुरु करुणाभर सुतरं मम हदयं॥
अदये दयं अनये नयं अपि यो गुणं अगुणेए
अहिते हितं अकरो क्वचिद अपि केनचि नकतं।
सदये जिन सुनये गुणसदने तयि नितरंए
सुहिते हितचरितेष्नघ रमते मम हदयं॥
भवसङ्कट पतितेनपि भवता चिर चरितंए
विसमे सम चरणं खलु दसपारमि भरणं।
सरतोष्हनि सरतो निसि सुपिनेनपि सततंए
रमते जिन सुमते त्वयि सदयं मम हदयं
अतिदुद्ददं अददी भवं अतिदुक्करं अकरी।
अतिदुक्खमं अखमी वत करुणानिधिष्रसमोए
इति ते गुणं अनघं मुनि सरतो मम हदयंए
रमतेष्हनि रमते निसि रमते त्वयि सततं॥
अतिदुच्चरं अचरी भवं अतिदुद्दमं अदमीए
अतिदुद्दयं अदयी वत सदयापर हदयो।
इति ते गुणं अनघं मुनि सरतो मम हदयंए
रमतेष्हनि रमते निसि रमते त्वयि सततं॥
अतिदुग्गमं अगमी भवं अतिदुज्जयं अजयीए
अतिदुस्सहं असही वत समुपेक्खित मनसो।
इति ते गुणं अनघं मुनि सरतो मम हदयंए
रमतेष्हनि रमते निसि रमते त्वयि सततं॥
अतिदारुन पलयानल सदिसानल जलितेए
निरये विनिपतितो चिरं अघतापित मनसो।
न सरिं सकिद अपि ते पित भजितुं पदनलिनंए
खम गोतम नरसारथि तमिदं मम खलितं॥
तिरियग्गत.गतियं चिरं अनवट्ठित चरितोए
अतिनिट्ठुर वधतज्जित भयकम्पित हदयो।
न सरिं सकिदपि ते पित भजितुं पदनलिनंए
खम गोतम पुरिसुत्तम तमिदं मम खलितं॥
परिदेवन निरतो चिरं अथ पेत्तिय विसयेए
सुजिघच्छित सुपिपासित परिसोसित जठरे।
न सरिं सकिदपि ते पित भजितुं पदनलिनंए
खम गोतम दिपदुत्तम तमिदं मम खलितं॥
विवसो भुसं अघदूसित मनसासुर विसयेए
जनितो घनतिमिरे चिरं अतिदुक्खित हदयो।
न सरिं सकिदपि ते पित भजितुं पदनलिनंए
खम गोतम वसिसत्तम तमिदं मम खलितं॥
मनसा चिर विहितं सरं अतिकिब्बिस चरितंए
समथेनथ सुविराजिय तं असञ्ञितं उपगो।
न सरिं सकिद अपि ते पित भजितुं पद नलिनंए
खम गोतम वसिपुङ्गव तमिदं मम खलितं॥
कोई टिप्पणी नहीं:
एक टिप्पणी भेजें